Η απελπισία δεν είναι φυσική. Πρέπει να παραχθεί. Αν επιθυμούμε πραγματικά να αντιληφθούμε αυτή την κατάσταση, πρέπει να ξεκινήσουμε κατανοώντας ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουμε δει την οικοδόμηση ενός αχανούς γραφειοκρατικού μηχανισμού για τη δημιουργία και διατήρηση της απελπισίας, ένα είδος γιγαντιαίας μηχανής που σχεδιάστηκε, πρώτα απ’όλα και κυρίως, για να καταστρέψει κάθε έννοια πιθανών εναλλακτικών λύσεων. Στη ρίζα του υπάρχει μια αληθινή εμμονή των κυρίαρχων του κόσμου να εξασφαλίσουν ότι τα κοινωνικά κινήματα δεν θα αναπτυχθούν, δεν θα ακμάσουν και δεν θα προτείνουν εναλλακτικές λύσεις, ότι εκείνοι που αμφισβητούν τις υπάρχουσες διευθετήσεις της εξουσίας, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, δεν θα γίνει ποτέ αντιληπτό ότι κερδίζουν.


Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται ένας τεράστιος μηχανισμός από στρατούς, φυλακές, αστυνομία, διαφόρων ειδών ιδιωτικές εταιρείες security, μηχανισμούς αστυνομικής και στρατιωτικής κατασκοπείας, μηχανισμούς προπαγάνδας κάθε δυνατής ποικιλίας, τα περισσότερα από τα οποία δεν είναι τόσο ότι επιτίθενται άμεσα στις εναλλακτικές λύσεις, όσο ότι δημιουργούν ένα διάχυτο κλίμα φόβου, σωβινιστικής συμμόρφωσης και απλής απόγνωσης που καθιστά κάθε σκέψη αλλαγής του κόσμου αβάσιμη φαντασία.

David Graeber (2009) Κίνημα, Βία, Τέχνη και Επανάσταση, μτφρ. Σ. Κουρκουλης, επιμ. Κ. Δεσποινιάδης, Αθήνα: Στάσει Εκπίπτοντες.