DUOYU – εφ’ όλης της ύλης

Ο άνθρωπος πίσω από το συγκρότημα, η ιστορία της μπάντας και η παρουσίαση του καινούργιου δίσκου

Ένα από τα πρώτα live που πήγα το φετινό φθινόπωρο στην Αθήνα ήταν αυτό των DUOYU. Τη μύηση θα τη χρωστώ για πάντα στον φίλο μου τον Πέτρο. Φτάνοντας κλασσικά καθυστερημένη στη συναυλία, αντίκρυσα στη σκηνή ένα εκρηκτικό συνονθύλευμα μουσικών, με κύρια φιγούρα επί σκηνής το Γιώργο, τραγουδιστή και κιθαρίστα, ο οποίος είχε ήδη ξεσηκώσει το κοινό στα πρώτα λεπτά! Ο Γιώργος είναι αυτός ο τύπος που ζηλεύεις γιατί τολμά να εκφραστεί επι σκηνής δίχως ταμπού… Είναι αυτός με την ωραία τρέλα που μπορεί να ανεβάζει και να κατεβάζει την ένταση με την ίδια ευκολία που ψιθυρίζει και τσιρίζει στο ίδιο τραγούδι… Τους DUOYU θα τους χαρακτήριζα παθιασμένο, κεφάτο συγκρότημα, με φοβερή σαρκαστική διάθεση που σου τη μεταδίδουν όλοι και κύριως ο frontman μέσω της άμεσης επικοινωνίας με το κοινό.

Ομολογώ πως μετά το πρώτο live, παρά το αρκετά δύσκολο όνομα που επέλεξαν για το συγκρότημα τους (προφέρεται Ντουόγιου) δε τους ξεχνάς εύκολα…

Βρεθήκαμε με τον frontman των DUOYU, Γιώργο Κατακουζηνό, στα Εξάρχεια με αφορμή το νέο τους δίσκο και την εμφάνιση τους αυτό το Σάββατο στο Six Dogs, και είχαμε μια συζήτηση ‘εφ όλης της ύλης’!

-O.: Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τη μουσική;

Γ.Κ.: Πάντα παίζει μια μουσική μέσα στο κεφάλι μου. ‘Αρχισα να παίζω 6 χρονών αλλά μου το κόψανε απότομα τα ωδεία και το έριξα στη ζωγραφική. Ξανάπιασα κιθάρα στα12 και μετά απο τα πρώτα τζαμ σε κλασσικά πανκ κομμάτια φτιάξαμε μπαντούλα, τους Serial Deserters με τους οποίους παίζαμε σε καταλήψεις, σε φεστιβάλ αλλά και σε μαγαζιά.

-O: Δηλαδή 15 με 20 ετών τι άκουγες; Ποια συγκροτήματα;

Γ.Κ.: Από Clash, Anti-nowhere League Discharge, DRI, Suicidal Tendencies, Rage Against the machine, Dead Kennedys, μέχρι τα 17. Μετά Beatles, Radiohead, Chemical Brothers, Prodigy, funk grooves, με ενθουσιάζουν πάντα οι διακοπτόμενες γκρούβες του  James Brown το οποίο το έχουμε υιοθετήσει τώρα στους DUOYU σε ένα πιο μινιμαλιστικό στοιχείο. Μου αρέσει γενικά και ο μινιμαλισμός και ο σουρεαλισμός και ο πλουραλισμός ταυτόχρονα και το πως αυτά μπορείς να τα μιξάρεις και να βγει κάτι ουσιαστικό… 

-O: Και οι DUOYU πως ξεκίνησαν;

-Γ.Κ.: Γυρνάω από Ιρλανδία που έμεινα ένα χρόνο με έτοιμα κομμάτια. Με φίλους που γνώριζα απο διάφορες τρελές καταστάσεις αποφασίζουμε να τα δουλέψουμε και στις 10/10/2010 κάνουμε την πρώτη πρόβα και όλα ακούγονται στη θέση τους. Νιώσαμε υπέροχα.

-O: Είχες μια ιδέα για το τι θα είναι σαν μουσική οι DUOYU ή ήταν αυτοσχεδιασμός;

-Γ.Κ.: Κοίτα μπορεί να φαντάζεσαι και να νομίζεις οτι ξέρεις πως ακριβώς θα είναι ένα κομμάτι αλλά με το που ενορχηστρωθεί απο 4 ή 5 διαφορετικά άτομα δεν θα είναι με τίποτα αυτό που είχες στο μυαλό σου. Πάντως κομμάτια υπήρχαν δομημένα αν αυτό ρωτάς χαχα…

Οι DUOYU από το φθινόπωρο του 2016 είναι:

Γιώργος Κατακουζηνός- φωνητικά και κιθάρα

Κώστας Ντόκος- μπάσο

Αλέκ Σακελλαρίου- Ντραμς

Θεοδόσης Σμυρνιός- Τρομπέτα/Φωνές

Φώτης Αθανασίου- Τρομπόνι /Φωνές

(ο Φώτης μπήκε πριν απο 3 μήνες)

-O: Είσαι ο κύριος τραγουδοποιός, ωστόσο υπάρχουν τραγούδια που έχετε συνδράμει όλοι;

-Γ.Κ.: Βεβαίως, στον καινούργιο δίσκο το I am a  fish για παράδειγμα.

O: Για πες μου πρώτα για τον πρώτο σας δίσκο…

-Γ.Κ.: Ο πρώτος δίσκος γράφτηκε το 2013 με παραγωγό το Τζίμη Σπλίφ (των Last drive) και τιτλοφορείται Atomic clock. Κυκλοφόρησε το 2014. Τον βρίσκεις στο bandcamp για download σε καλή ποιότητα με “name your price” τεχνική και υπάρχει και στο youtube για άμεση κατανάλωση. (Άκουσε το “Atomic Clock” στο bancamp και στο youtube).

-O: Οι μουσικές σας επιρροές λοιπόν σαν μπάντα ποιες είναι;

-Γ.Κ.: Μερικά απο τα κλασσικά μας ακούσματα είναι: Pixies, Wipers, Radiohead, The Metters, Primus (του μπασίστα μας), Tom Waits (του τρομπονίστα μας), Miles Davis, Charles Mingus (του τρομπετίστα μας), Jo Jo Mayer (του ντράμερ μας) και οι DEUS. 

-O: Eάν βρισκόσασταν σαν μπάντα σε ένα σπίτι και βάζατε ένα δίσκο ποιο δίσκο θα βάζατε;

-Γ.Κ.: Ενα παλιό sountrack του ’50, το Cabaret.

-O: Dream live θα ήταν…

-Γ.Κ.: Στη Νέα Ορλεάνη για τον Φώτη, σε δάσος του Αμαζονίου εμείς και άλλα 45 άτομα…

O: Εάν παίζατε σε ένα φεστιβάλ σε ποιο θα ήταν; Φέτος που θα θέλατε να παίξετε;

Γ.Κ.: In music, Croatia (ωραίο line up με φτηνό εισιτήριο). Πέρσι με τους Jesus and mary chain. Το καλοκαίρι στο Αντιρατσιστικό στη Θεσσαλονίκη.

-O: Ποιο είναι το πιο ωραίο live που έχετε κάνει μέχρι τώρα;

-Γ.Κ.: Tο επόμενo! Νομίζω οτι μας πάνε περισσότερο οι μεγαλούτσικοι χώροι. Τουλάχιστον το ευχαριστιόμαστε περσσότερο. Εντάξει και οι μικροί έχουν… τον ιδρώτα τους.

-O: Το καλύτερο κοινό που είχατε ήταν…

-Γ.Κ.: Σε ένα φεστιβάλ στα Λιόσια ένα μεσημέρι χρόνια με 4 παιδάκια που χορεύανε σα μανιακά!

-O: Γράφεις πρώτα στίχους η μουσική; Πως σου έρχεται ένα τραγούδι;

-Γ.Κ.: Δεν υπάρχει στάνταρ. Σήμερα για παράδειγμα μου ήρθε στο δρόμο ένα τραγούδι, έγραψα τη μπασογραμμή, την ηχογράφησα με το στόμα καθώς περπάταγα, μετά έγραψα τους στίχους τους οποίους τους εχω βασισμένους πάνω σε ένα τίτλο που είχα στο νου μου. Κάθε κομμάτι είναι διαφορετικό.

-O: Θα ήθελα να μου πεις δυο λόγια για το “Change places”, το οποίο είναι το δικό μου αγαπημένο από τον πρώτο δίσκο.

-Γ.Κ.: Ιδιαίτερη περίπτωση. Προφανώς έχει να κάνει με χωρισμό ή με ανεκπλήρωτο έρωτα που νιώθεις πως κάτι πάει στραβά. Για τη μόνιμη μάχη του να βγάλεις τον εγωισμό σου απ’ έξω και να είσαι ειλικρινής απέναντι σε αυτό που σου συμβαίνει και όχι να φεύγεις να το σκεπάζεις και να κρύβεσαι από την πραγματικότητα του. Πρέπει να αντιμετωπίσεις τη φάση και να εξελίσσεσαι μέσα από αυτό. Αυτό είναι το “Change places” στην ουσία.

O: Ποιο πολύ σ’ αρέσει να τραγουδάς ή να παίζεις κιθάρα;

-Γ.Κ.: Η κιθάρα ήρθε πρώτη, ήταν πάντα εκεί, τη φωνή μου δεν την πίστευα και πολύ ως μέχρι πριν λίγα χρόνια. 

-O: Κάθε κομμάτι έχει πολύ διαφορετικό συναίσθημα, άλλο είναι πιο παιχνιδιάρικο, άλλο σε ταξιδεύει πιο πολύ… αν σε ρωτούσα να μου δώσεις ένα μουσικό στυλ στους DUOYU τι θα έλεγες;

-Γ.Κ.: Δεν ξέρω αν μπαίνουν σε ένα καλούπι… Οι DUOYU είναι οι DUOYU. Τώρα αν πρέπει να το ορίσω κάπως θα σου έλεγα γκουβοεναλλακτικοψυχεδελοποστοτζαζοπανκ ή απλά εναλλακτικό…

-O: Πές μας για το όνομα της μπάντας.

-Γ.Κ.: Τον πρώτο χρόνο λεγόμασταν DUOYU de gangmen το οποίο είναι στα αρχαία κινέζικα και το γράφαμε με ιδεογράματα. Δε μπορούσες ούτε να το πεις ούτε να το διαβάσεις…

-O: Τι σημαίνει DUOYU;

-Γ.Κ.: Οι ακατάλληλοι ή μάλλον οι αχρείαστοι στα αρχαία κινέζικα γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες φυσικά!

-O: Από που αντλείτε έμπνευση για τα τραγούδια που γράφετε;

-Γ.Κ.: Τα πάντα μας δίνουν έμπνευση. Η καθημερινότητα μας, ο πόνος, ο πόνος των άλλων που κατά προέκταση γίνεται και δικός μας, η χαρά, η ιστορία της ανθρωπότητας, το πόσο Θεός και πόσο τίποτα μπορεί να γίνει ο ίδιος άνθρωπος…

O: Από τον πρώτο δίσκο ποιο τραγούδι θα ξεχώριζες;

Γ.Κ.: Νομίζω το “change places”. Οχι σαν κομμάτι αλλά σαν συναίσθημα.

-O: Για μένα είναι το κομμάτι που έχω ακούσει στο repeat … και έχει αυτή την κορύφωση που το απογεώνει… Το Arrows ?

-Γ.Κ.: Αυτό είναι single που βγήκε μόνο του (υπάρχει και βίντεο του Θάνου Ψυχογιού που έκανε και το βιντεάκι του International από το 2ο δίσκο που κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα).

-O: Μόλις κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος των Duoyu καθώς κι ένα video clip για το πρώτο τραγούδι του δίσκου, το “Ιnternational”.

-Γ.Κ.: Ο δεύτερος δίσκος είναι μια συλλογή κομματιών που δεν είναι καθόλου καινούργια. Είναι γραμμένα 2 με 4 χρόνια πριν, με τις αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας θέλαμε και πήραμε το χρόνο μας. Είναι 9 κομμάτια. Το Ιnternational, με ειρωνικό προβοκατόρικο ύφος, μιλάει για την παγκοσμιοποίηση, πως έχουμε γίνει όλοι αμερικανάκια, έχει χαθεί η κουλτούρα μας, όχι σαν έθνος – δεν ψήνομαι καν με έθνη και σύνορα. Το κομμάτι περιέχει και μουσικό σχολιασμό μιας και παίζει μπλουζάτο ριφ με dubstep γκρουβα και περνάει μισή ινδική χαρε κρισνα μελωδία πριν το τέλος… κατα τ’άλλα “Ιnternational is only from America”.

(Εδώ το φρέσκο Video Clip για το International)

-O: Δεύτερο κομμάτι, το “Dig it”. Τι πραγματεύεται;

-Γ.Κ.: Μια κοπέλα (φανταστικό πρόσωπο) που είχε τρομερά ταλέντα αλλά κατάφερε να πάει στο άλλο άκρο και να μη χρησιμοποιήσει κανένα ταλέντο στη ζωή της. Και αναλύει τους λόγους που μπορεί να φτάσεις σε αυτό το σημείο και να μην αξιοποιήσεις κανένα από αυτά τα δώρα που σου έχει προσφέρει η φύση και να χαραμίσεις στην πραγματικότητα τη ζωή σου σκάβοντας και προσκυνώντας κάτι που δεν έχει καμία αξία… και μοιάζει αστείο.

-O: “Natural Habitat”…

-Γ.Κ.: Το τρίτο κομμάτι, “φυσικό περιβάλλον” μιλάει στην ουσία για το συναίσθημα που παίρνει το ανθρώπινο είδος ζώντας κόντρα στη φύση. “Πρέπει να πιάσεις το λιοντάρι που έχει κολλήσει στο φυσικό του περιβάλλον, χτισε δρόμους στο φυσικό του περιβάλλον”. Όλα αυτά τα κάνουμε γιατί αισθανόμαστε μια εσωτερική πίεση μάλλον γιατί δεν ζούμε στο φυσικό μας περιβάλλον.

-O: “I am a fish”…

-Γ.Κ.: 4ο κομμάτι στο δίσκο είναι αυτό, το οποίο νομίζω είναι και το αγαπημένο μου μαζί με το accidents και το la difference. Είμαστε τόσο απαθείς και έχουμε κρύο αίμα στα πάντα, ζούμε σε μια κυνική εποχή που τη χαρακτηρίζει αυτό σε όλα. Στο τέλος το κομμάτι μιλάει για τους λόγους αυτής της αποξένωσης που είναι πέρα των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που μας επιβάλλονται, οι λόγοι πίσω από αυτό είναι οι ίδιοι λόγοι που είμαστε και ξεχωριστοί, «separation makes us special, each perception is a tender murder» έτσι τελειώνει το κομμάτι. Ό,τι αντιλαμβάνεσαι είναι ένας τρυφερός φόνος.

O: Το 5ο;

-Γ.Κ.: Είναι το kiwi και έχει φοβερούς στίχους… είναι instrumental ! (γέλια)

-O: 6ο;

Γ.Κ.: La difference.

-O: Γιατί γαλλικός τίτλος;

-Γ.Κ.: Χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, απλά μας αρέσει σαν λέξη και όπως ακούγεται ποιο πολύ απο την αντίστοιχη αγγλική. Μιλάει για το πόσο ξεχωριστές και διαφορετικές είναι όλες οι στιγμές… ακόμα και αυτές που μοιάζουν ίδιες.

O: 7ο κομμάτι. “Society bites”…

-Γ.Κ.: Ανθρωποκεντρικός Κοινωνικός Σουρεαλισμός. Αυτό.

-O: “Piercing eyes”…

-Γ.Κ.: Είναι αυτο το “μου τη σπας παρα πολύ, δε σε μπορώ αλλά αχ αυτά τα μάτια σου…”.

-O: Last but not least…

-Γ.Κ.: “Accidents”. Δε χρειάζεται να προσπαθείς να κάνεις μεγαλεπίβολα σχέδια για το μέλλον γιατί μάλλον δε θα γίνει με τον τρόπο που τα έχεις προγραμματίσει… the ocean is your mirror sky and every drop another view of breathing”.

(Εδώ όλο το νέο ομότιτλο album)

-O: Για ποιους θα θέλατε να ανοίξετε τη συναυλία τους (support);

Charles Mingus, CAN… από καινούργιες μπάντες μου αρέσουν οι Fufanu.

-O: Θα κάνατε διασκευές;

-Γ.Κ.: Εχουμε κάνει στο παρελθόν (Herbie Hancock, Watermelon man/cantalup island, Monsieur cannibal, Fugagi, Beatles).

O: Οπότε μπορούμε να περιμένουμε στο επόμενο live και καμιά διασκευή…

-Γ.Κ.: Δεν είναι στους άμεσους στόχους μας. Γενικά τη βρίσκουμε με το δικό μας υλικό.

-O: Πες μου για τις επόμενες σας εμφανίσεις.

-Γ.Κ.: Μια είναι το ερχόμενο Σάββατο (24 Φεβρουαρίου), δυο μέρες μετά την κυκλοφορία του δίσκου μαζί με τους Bag of Nails, οι οποίοι παίζουν ψυχεδελικά μπλουζ πολύ μπομπάτα, το live θα ξεκινήσει αυστηρά νωρίς, 21.00 με 24.00!

Μετά για τους επόμενους διόμιση μήνες δε θα κάνουμε live στην Αθήνα δικό μας. Θα έχουμε δουλειά στο στούντιο και θα γράψουμε μουσική και με τα παράλληλα side projects που έχουμε.

-O: Εχετε κι άλλα side projects;

-Γ.Κ.: O τρομπονίστας μας παίζει και στους Muchatrela, παίζουν balkan swing hot jazz και στα live τους γίνεται χαμός κάνουν φοβερά πάρτυ (χορεύει όλος ο κόσμος). Ο τρομπετίστας μας έχει διάφορες παράλληλες δουλειές, είναι επαγγελματίας τρομπετίστας. Εγώ παίζω στους Sexy Christians.

Με DUOYU 25 Απριλίου θα βγει το βινύλιο και Μάιο θα το περιοδέψουμε.

-O: Ευχαριστούμε και ανυπομονούμε για τη συναυλία του Σαββάτου!

Μη τους χάσετε!

Σάββατο| 24 Φεβρουαρίου| 21.00

Six Dogs| Είσοδος: 5€

Ακολουθήστε τους στο Facebook, ακούστε τους στο Bandcamp, στο Soundcloud
και στο youtube!

six d.o.g.s
Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι
T: +30 210 3210510
W: http://sixdogs.gr/