Το Ντουμπάι ξεκίνησε τη δοκιμή αυτόνομων λεωφορείων χωρίς οδηγό που κινούνται σε ξεχωριστή λεωφορειολωρίδα, με την ευκαιρία της Συνόδου για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση (World Government Summit) που πραγματοποιείται στην πόλη αυτές τις μέρες.

Τα ηλεκτροκίνητα οχήματα έχουν σχεδιασθεί για μικρές και μέσες αποστάσεις κι έχουν μήκος 2,87 μέτρων, πλάτος 2,24 και ύψος 2,82, ενώ το βάρος τους είναι περίπου ενάμιση τόνος. Μπορούν να εξυπηρετήσουν το καθένα μέχρι δέκα επιβάτες (έξι καθιστούς και τέσσερις όρθιους) αναπτύσσοντας μέση ταχύτητα 20 χιλιομέτρων την ώρα.

Κάθε λεωφορειάκι είναι εφοδιασμένο με μια μπαταρία που του δίνει αυτονομία κίνησης για τρεις ώρες, ενώ επαναφορτίζεται σε έξι ώρες. Δύο ή παραπάνω από τα λεωφορειάκια μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους και να αποτελέσουν συρμό μέσα σε 20 δευτερόλεπτα το πολύ και να αποσυνδεθούν μέσα σε μόνο πέντε δευτερόλεπτα (όλα αυτά μόνα τους, χάρη στις κάμερες και στις ηλεκτρομηχανολογικές τεχνολογίες που διαθέτουν).

Η πρωτοβουλία της αρμόδιας Αρχής Μεταφορών του Ντουμπάι (Roads and Transport Authority-RTA) εντάσσεται στο πλαίσιο του φιλόδοξου στόχου της αραβικής πόλης να γίνει η πιο «έξυπνη» στον κόσμο. Στόχος, μεταξύ άλλων, είναι έως το 2030 το 25% των μετακινήσεων να γίνεται με αυτόνομα οχήματα. Τα λεωφορειάκια κατασκευάζονται στην Ιταλία για λογαριασμό της αμερικανικής Next Future Transportation, με την οποία έχει υπογράψει τη σχετική σύμβαση προμήθειας η RTA του Ντουμπάι.

Η αυτοματοποίηση γίνεται πλέον ορατή και σε επαγγέλματα όπως αυτό των οδηγών και η συζήτηση γύρω από τα ζητήματα που εγείρει γίνεται επιτακτική. Ήδη εδώ και μερικά χρόνια το θέμα ένος βασικού μισθού για όλο τον κόσμο έχει τεθεί καθώς τα ρομπότ αυξάνονται ραγδαία μειώνοντας αντίστοιχα τις θέσεις εργασίας.

Σήμερα στην Κορέα λειτουργούν 4,78 ρομπότ ανά 100 εργαζόμενους, ενώ στην Ιαπωνία η αναλογία είναι 3,14 ρομπότ ανά 100 εγαζομένους και 2,98 ανά 100 στη Γερμανία. Σε παγκόσμιο επίπεδο ο αριθμός τους παραμένει σχετικά μικρός με 0,66 ρομπότ ανά 100 εργαζόμενους. Όμως όσο αυξάνεται ο αριθμός τους με τα χρόνια, τόσο μειώνεται και το κόστος λειτουργίας τους.

Κι όπως συμβαίνει συνήθως, οι αναπτυσσόμενες χώρες είναι αυτές που θα βρεθούν μπροστά σε μεγαλύτερο κίνδυνο λόγω της αυτοματοποίησης, με το 88% των θέσεων εργασίας να κινδυνεύουν στην Αιθιοπία, το 80% στο Νεπάλ, 77% στην Κίνα, 76% στο Ελ Σαλβαδόρ και 69% στην Ινδία. Σε παγκόσμιο το 57% των θέσεων εργασίας μπορεί να χαθούν.

Ανά επάγγελμα αναμένεται να χαθούν το 97% των αγροτικών θέσεων εργασίας, το  97% των θέσεων στα fast food, το 88% των θέσεων στον κλάδο των κατασκευών, το 79% στους οδηγούς λεωφορείων και το 68% των ταχυδρόμων.

Μαζί με μια πιθανή απώλεια των θέσεων εργασίας θα δημιουργηθεί και μια τάξη “άχρηστων” ανθρώπων. Ένας βασικός μισθός σε παγκόσμιο επίπεδο φαίνεται τουλάχιστον επιτακτικός αν εξελιχθούν τα πράγματα έτσι.  Ποιές όμως είναι οι βασικές ανάγκες για ένα Σουηδό, μία Ινδή ή ένα άτομο από το Κονγκό και πώς ορίζονται; Πώς θα μπορούσε να υπολογιστεί το ύψος ενός τέτοιου βασικού μισθού, από πού μπορούσε να αντληθεί και άλλα τέτοια παρόμοια ερωτήματα θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα στο κοντινό μέλλον.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Futurism.com