Οι Sailing Tomatoes παραχώρησαν συνέντευξη στη διαδικτυακή πρέσα, με αφορμή τη συναυλία που δίνουν το Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018, μαζί με τους Λάργκο και τους Lemonostifel, στον πολυχώρο WE στη Θεσσαλονίκη.

Το συγκρότημα πρόσφατα κυκλοφόρησε τον τρίτο του δίσκο με τίτλο “Dive“. Είχαν προηγηθεί τα άλμπουμ ”Δρόμος” το 2011 και το ορχηστρικό “Ψιχαλίζει στα παλιά” το 2013.

Οι Sailing Tomatoes είναι μια πολυπληθής μπάντα δρόμου με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Ένα σημείο που είναι πιθανό να τους πετύχει κανείς είναι στη Μακένζυ Κινγκ με Αγ. Σοφίας. Αν όχι εκεί, ίσως λίγο πιο κάτω στη Μητροπόλεως ή την παραλία.

Ο ήχος τους αντλεί στοιχεία από πολλά και διαφορετικά είδη. Μουσικές ετερόκλητες που παντρεύονται υπέροχα και δημιουργούν ένα εξαιρετικό μουσικό σύνολο. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο διασκευές τραγουδιών όπως του Χατζηδάκη και των Doors, παίρνουν το δικό τους ηχόχρωμα. Ο τελευταίος τους δίσκος “Dive” εκφράζει με υπέροχο τρόπο ένα θαρραλέο πεσιμισμό και μια σκοτεινή αισιοδοξία.

Παλαιότερα είχατε ονομάσει τη μουσική σας “παγκόσμια ορχηστρική μουσική”. Σήμερα;

Παγκόσμια ορχηστρική μουσική με στίχους;

Η τελευταία σας δουλειά έχει τον τίτλο “Dive. Στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου (Icarus/Dive), οι στίχοι (που αναφέρονται στον Ίκαρο) κλείνουν “done with flying, time to dive. Πρόκειται για μια απόφαση που παίρνει ο ίδιος;

Ο συμβολισμός είναι ότι δεν τελειώνουν όλα με μια πτώση, υπάρχει ένας ολόκληρος σκοτεινός όμορφος κόσμος προς εξερεύνηση μέσα στον καθένα μας.

Τραγούδια όπως το “what brings me downκαι το “psycho stray dogsμοιάζουν αρκετά ‘κινηματογραφικά’ ή ακόμη και θεατρικά. Αντλείτε στοιχεία από αυτές τις τέχνες;

Σίγουρα το κάνουμε, τουλάχιστον υποσυνείδητα, προσωπικά βλέπω πάρα πολλές ταινίες και έχω και μια πιο περιορισμένη επαφή με το θέατρο. Πέρυσι την άνοιξη, στα πλαίσια του Moving Silence που είναι μια ευρωπαϊκή πλατφόρμα αναβίωσης του βωντβίλ κινηματογράφου, γράψαμε τη μουσική για ένα πεντάλεπτο φιλμ που είχε κάνει μια Νορβηγίδα σκηνοθέτης, και μας άρεσαν πολύ τόσο η διαδικασία όσο και το αποτέλεσμα. Επίσης συμμετέχουμε μουσικά σε μια ταινία μικρού μήκους του φίλου Βασίλη Ματιάκη, η οποία θα προβληθεί φέτος σε κάποια φεστιβάλ. Γενικά μας ενδιαφέρει ο συνδυασμός εικόνας και μουσικής και στο μέλλον ίσως κάνουμε και κάποιο πιο ολοκληρωμένο πρότζεκτ σε αυτή την κατεύθυνση.

Ως μπάντα δρόμου παίζετε σε κεντρικά σημεία της Θεσσαλονίκης και βλέπετε ανθρώπους να περνούν συνεχώς από μπροστά σας. Πως αντιδρούν στη δική σας παρουσία; Στέκονται να σας ακούσουν; Έχει μετατραπεί κάποιο παίξιμό σας σε πάρτι δρόμου;

Οι αντιδράσεις είναι πολλές και διαφορετικές, πολλοί κάθονται να ακούσουν λίγη ή πολλή ώρα, άλλοι είναι πιο βιαστικοί. Όταν το επιτρέπει το σημείο όπου παίζουμε γίνεται και αυτό που λέτε «πάρτυ δρόμου» με κόσμο να μαζεύετε τριγύρω και να χειροκροτεί, σαν κανονική συναυλία.

Ποιες είναι οι μουσικές σας επιρροές;

Πάρα πολλές, είμαστε και πολλά άτομα. Θα αναφέρω ενδεικτικά κάποιους καλλιτέχνες:

Leonard Cohen, Tom Waits, The Beatles, The Doors, Captain Beefhart, JJ Cale,Rolling Stones, Joy Division, Suicide, The Clash, Television Personalities, Wu-Tang, Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Σιδηρόπουλος, Τρύπες,Τ.X.C., και πολλοί ακόμα. Αυτά είναι τα ακούσματα μας. Ωστόσο πιστεύω ότι μεγαλύτερη επιρροή για έναν καλλιτέχνη είναι άνθρωποι με τους οποίους έρχεται σε προσωπική τριβή και πιστεύω εδώ στη Θεσσαλονίκη οι μπάντες αλληλοεπηρεάζονται πάρα πολύ, δίνουν και παίρνουν στοιχεία από άλλες μπάντες της πόλης. Οπότε επιρροές μας είναι και οι Chinese Basement, Johny Carbonaras, Million Hollers, Lemonostifel, Animanation, Dynamind, Μπάμπης Παπαδόπουλος, Underwater Chess, Bone Rave κ.α.

Στο “I see the pain”, λέτε “only the wild, will never kill the child. Only the brave will dance around the Grave. Can’t you see? Its not so difficult, to escape”. Βλέπετε τη μουσική και την τέχνη γενικότερα ως μέσα με τα οποία μπορούμε να διατηρήσουμε την παιδικότητα και να συμφιλιωθούμε ταυτόχρονα με το θάνατο;

Δεν θα μπορούσα να το θέσω καλύτερα!

Ποιο είναι το πιο ωραίο live που έχετε κάνει; (Πού και γιατί;)

Θα πω αυτό που κάναμε πέρυσι μαζί με τους Ζητιάνους στη στοά Μοδιάνο. Ήταν όμορφα γιατί το διοργανώσαμε μόνοι μας, έγινε σε έναν μη συναυλιακό χώρο, και παρόλο το κρύο –αρχές Ιανουαρίου- , η προσέλευση και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη.

Δεν θέλουμε καμία πρόοδο” ή “δεν θέλουμε τη δική σας πρόοδο”; (We dont want no/your progress” στο cd ακούγεται το δεύτερο)

Αν πρόοδος ονομάζονται οι ιδιωτικοποιήσεις κάθε μορφής, η κατάργηση των εργατικών και πολιτικών δικαιωμάτων, η αποξένωση και το δόγμα «καθένας για τον εαυτό του», δεν θέλουμε καμία πρόοδο.

Έχετε αφηγηθεί διάφορα ευτράπελα που σας έχουν συμβεί (ένας παππούς στην Κρήτη να σας λέει “Ούστ! Στα μάταλα!”, άλλοι να προσπαθούν να σας κλέψουν τα ψιλά). Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή που κρατάτε;

Ένα κοριτσάκι δυο-τριών ετών που μας άκουγε και χόρευε στη Αγ.Σοφίας, και δεν ήθελε να φύγει για κανένα λόγο, παρά τις προτροπές και τις υποσχέσεις της μαμάς του, που δεν είχε το ίδιο μουσικό γούστο.

Σε ποια περάσματα θα ταξιδέψει το μυαλό εκείνων που θα σας ακολουθήσουν το επόμενο Σάββατο στο WE;

Αυτό θα το μάθετε όσοι έρθετε το Σάββατο στο WE!

The Sailing Tomatoes (facebook και bandcamp)

Γιώργος Μουτούκιας- μπουζούκι, μαντολίνο
Θόδωρος Μουτούκιας – μπάσο
Βαγγέλης Δόμανος – ντραμς
Πέτρος Αναγνωστόπουλος – ακορντεόν
Φίλιππος Seinkman – κιθάρα, φωνητικά
Βαγγέλης Κάραλης – βιολί, φωνητικά
Ορφέας Κάππα – κλαρίνο, φυσαρμόνικα, φωνητικά
Κώστας Βασιλούδης (φωνή)
*η φωτογραφία στον τίτλο του άρθρου είναι από το εξώφυλλο του “Dive” σχεδιασμένο από την Άννυ Βαλουγεώργη.

 

Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018 | 21.30 | 6€

WE | Πολυχώρος Πολιτισμού και Αθλητισμού Λεωφόρος

3ης Σεπτεμβρίου και Γρ. Λαμπράκη | 2130 284700