Μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες γνώρισαν μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, γεγονός που διευκόλυνε την άνοδο της μεσαίας τάξης και την ταχεία αύξηση του ποσοστού των γεννήσεων. Ωστόσο, η γενιά εκείνη όταν ενηλικιώθηκε ανέπτυξε πεποιθήσεις πολύ διαφορετικές από εκείνες των προηγούμενων γενεών, και απέρριψε, ποικιλοτρόπως, πολλές παραδοσιακές αξίες.

Τα ιδανικά της αντι-κουλτούρας που κρυσταλλώθηκαν γύρω από το εκκολαπτόμενο κίνημα των Χίπις ήταν η ειρήνη, η ελεύθερη αγάπη, ο πειραματισμός και η φυλετική ισότητα .

Χάρη στα φθηνά ενοίκια και σε ένα σχετικά ανοιχτό κοινωνικό περιβάλλον, το Σαν Φρανσίσκο έγινε η πρωτεύουσα των χίπις τη δεκαετία του 1960.
Εκείνη την περίοδο, η πόλη ήταν ένα κράμα ναρκωτικών και κοινοβιακής ζωής, το οποίο καλλιέργησε ένα εκρηκτικά δημιουργικό περιβάλλον και έγινε το σπίτι δεκάδων χιλιάδων νεοφερμένων που αναζητούσαν το όνειρο της χίπικης ζωής. 

Το πάρτυ όμως, δεν μπορούσε να διαρκέσει για πάντα. Μέχρι το τέλος του “Summer of Love” του ’67, το Σαν Φρανσίσκο δεν προσέλκυε μόνο χίπις. Είχε γίνει, πλέον, τουριστικός προορισμός καθώς και πόλος έλξης για άτομα του κοινού ποινικού δικαίου. Μαζί με αυτούς, δεν άργησε να έρθει και η ανεπιθύμητη προσοχή των αρχών επιβολής του νόμου και των κυβερνητικών αξιωματούχων.

Τον Οκτώβριο του 1967, τα μέλη της κοινότητας του Haight-Ashbury πραγματοποίησαν μια τελετή κηδείας στη οποία κύρηξαν τον “Θάνατο των Χίπις”. Όπως ανέφερε και το μότο της κηδείας:
“Μείνε εκεί που είσαι! Φέρε την επανάσταση στο σημείο όπου ζείς. Μην έρχεσαι εδώ, επειδή εδώ τελείωσε οριστικά”.